Obraz olejny na tekturze, sygnowany p.d. W. Gerson, wymiary 32 x 22 cm. Na odwr. nieczytelny napis ołówkiem; obok numer (ołówkiem): 43 II; poniżej naklejona kartka z odręczną opinią dr. Kazimierza Buczkowskiego z lipca 1944 roku potwierdzającą autentyczność obrazu Wojciecha Gersona; ponadto na prawej listwie ramy dwujęzyczna nalepka (po polsku i po angielsku) zawierająca krótki opis obrazu; na dolnej listwie ramy nalepka inwentarzowa Muzeum Okręgowego w Rzeszowie (druk): Wojciech Gerson, Pejzaż leśny, olej, tektura, kolekcja prywatna, nr inw. | Dep. MRA 2050
Wybitny polski malarz, ilustrator, pedagog, krytyk artystyczny, animator życia artystycznego. W latach 1844-1850 kształcił się w warszawskiej SSP, gdzie związał się z grupą artystów skupionych wokół Marcina Olszyńskiego. Studia kontynuował w petersburskiej Akademii Sztuk Pięknych (1853-1855). W latach 1856-1858 naukę uzupełniał w Paryżu w pracowni L. Cognieta. Po powrocie do Warszawy zorganizował atelier dla skupionych wokół niego artystów, z którymi wspólnie przygotował Krajową Wystawę Sztuk Pięknych, z czasem przekształconą w Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych. W latach 1872-1896 był głównym profesorem Klasy (Szkoły) Rysunkowej w Warszawie. Od 1867 uczył prywatnie w swojej pracowni. Wykształcił wielu wybitnych malarzy, jego uczniami byli m.in. K. Alchimowicz, J. Chełmoński, A. Kędzierski, A. Wierusz-Kowalski, S. Masłowski, E. Okuń, J. Pankiewicz, W. Podkowiński, J. Stanisławski, L. Wyczółkowski. Gerson uprawiał wszelkie techniki malarskie, z rzadka próbował litografii. Malował sceny rodzajowe, utrzymane w silnie realistycznej konwencji, ale nie stronił od sentymentalizmu i sielskości. Tworzył kompozycje historyczne i religijne, portrety, oraz pejzaże, szczególnie pejzaże tatrzańskie, które często uznawane są za ukoronowanie jego twórczości.
