Młodopolski pejzażysta i grafik. Studiował malarstwo w latach 1891-1900 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem m.in. Leona Wyczółkowskiego, Jacka Malczewskiego i Jana Stanisławskiego, a w latach 1901-1902 kontynuował naukę w Paryżu. Podczas I wojny światowej służył w I Brygadzie Legionów. Mieszkał w Krakowie i Zakopanem, gdzie miał własną pracownię. Od 1919 kierował katedrą pejzażu w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a w 1937 został profesorem. W czasie okupacji, od 1942 roku, uczył malarstwa w zakopiańskiej Szkole Góralskiej Sztuki Ludowej. Był członkiem m.in. Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", Wiedeńskiej Secesji i Towarzystwa "Sztuka Podhalańska". Został pochowany na Starym Cmentarzu w Zakopanem. Uznawany za jednego z najwybitniejszych uczniów Jana Stanisławskiego i kontynuatorów polskiego pejzażu. Malował głównie w plenerze - krajobrazy Wołynia, Podola, okolic Krakowa i Tatr, okazjonalnie także martwe natury.
