opisany l.d.: (T.B) + Cof n? nP. (Typ portretu "B"+ kofeina, nie pił, nie palił),
datowany 1934 r.
Portret przedstawia Antoninę Czerwińską, żonę Franciszka Czerwińskiego (1901-1939) - oficera I Pułku Strzelców Podhalańskich oraz fotografa prowadzącego zakład fotograficzny w Nowym Sączu. Franciszek Czerwiński często wykonywał fotografie osób portretowanych przez Witkacego. Artysta najprawdopodobniej poznał Franciszka Czerwińskiego podczas swojego pierwszego pobytu w Nowym Sączu, w kwietniu 1934 roku, kiedy gościł u rodziny Maciaków. Sam Witkacy kilkukrotnie wspominał Franciszka Czerwińskiego w listach kierowanych do rodziny Maciaków. Antonina Czerwińska była portretowana przez Witkacego kilkakrotnie - w latach 1934 oraz 1938. Artysta wykonał również portrety Franciszka Czerwińskiego oraz ich syna, Stanisława. Antonina Czerwińska figuruje w indeksie osób portretowanych w "Katalogu Dzieł Malarskich", opracowanym przez Irenę Jakimowicz we współpracy z Anną Żakiewicz (Muzeum Narodowe w Warszawie, 1990, s. 158).
*sprzedaż poaukcyjna - do ceny doliczana jest opłata aukcyjna 20%
Malarz, dramaturg, powieściopisarz, filozof, publicysta, jeden z najwybitniejszych twórców polskiej kultury. Syn Stanisława Witkiewicza, w którego domu od najmłodszych lat spotykał się ze znakomitymi przedstawicielami świata nauki i sztuki. Nie uzyskał formalnego wykształcenia artystycznego, w latach 1904-1905 kształcił się w pracowni J. Mehoffera w krakowskiej ASP. Podczas pobytu we Francji w 1911 odwiedził W. Ślewińskiego, pod którego okiem malował pejzaże. Odbył podróże artystyczne do Niemiec, Włoch, Paryża, gdzie zetknął się z nowymi tendencjami w sztuce. W 1914 uczestniczył w australijskiej wyprawie swego przyjaciela, etnologa, Bronisława Malinowskiego. W czasie I wojny służył w armii carskiej. W 1918 wrócił do kraju. W 1919 związał się z ugrupowaniem Formistów, jednak jego twórczość odbiegała od założeń formistycznych. Stworzył indywidualny styl, oparty na własnych doświadczeniach, lekturze, oraz na dziełach innych autorów, które uznał za inspirację. Założenia swego malarstwa zawarł w pismach teoretycznych, takich jak "Nowe formy w malarstwie" z 1919, czego uzupełnieniem i rozszerzeniem były "Szkice artystyczne" z 1922. Lata 1925-1939 przyniosły dominację dramatopisarstwa w twórczości Witkacego, jego obrazy olejne nie cieszyły się uznaniem i nie znajdowały klientów, tak więc dla zapewnienia sobie stałego dochodu artysta postanowił zająć się portretem i założył jednoosobową Firmę Portretową "S.I. Witkiewicz", dla której sformułował szczegółowy Regulamin. Najciekawsze i najdroższe były portrety w typie A, natomiast za najbardziej efektowne należy uznać portrety w typie C. Powstawały one w sytuacjach towarzyskich, często w czasie seansów narkotycznych w domach zaprzyjaźnionych lekarzy, oznaczenie "Co" na portrecie typu C wskazywało na kokainę. Portrety typu C cechowała subiektywna charakteryzacja modela, artysta nie pobierał za nie wynagrodzenia, były "bezcenne".
(Lit.: B. Zgodzińska-Wojciechowska i A. Żakiewicz "Witkacy. Stanisław Ignacy Witkiewicz", WAiF, Auriga, PWN, Warszawa 2001).
Obiekt można kupić w:
DESA Salon no. 2
ul. Floriańska 13, parter 31-019 Kraków
